ايرج قادري در فيلم محاكمه نبايد جلوي دوربين مي رفت و انرژي خود را بايد تفكيك مي كرد. او در واقع با اين كار دست به يك خودزني زده است.
محمد تقي فهيم، منتقد سينما و تلويزيون در مورد فيلم محاكمه گفت: موضوع مورد بحث در سينماي ما بحث سينماي ملي است. مناقشان و نظريه پردازان نيز در اين سال ها خيلي سعي كردند در اين زمينه مبحث به وجود آورند و به عواملي گوناگون و بهانه هاي مختلف تلاش مي شود فيلمهاي نازل و سطحي و كم عمق را كه از ارزش هاي درام نيز برخوردار نيستند، در غالب سينماي ملي ارائه بكنند.
وي ادامه داد: ايرج قادري سينما را مي شناسد و فيلمهايي كه تا كنون ساخته در گيشه موفق بوده، تهيه كنندگان نيز براي طرح هاي او رغبت نشان مي دهند.
وي افزود: فيلم هاي قادري بيشتر براي مخاطبان سنتي و كساني كه به كارهاي او كنجكاو هستند، جذابيت هاي زيادي دارد اما فروش فيلم محاكمه نيز حاكي از اين است كه با استقبال زيادي روبرو نشده است.با يك نگاه عميق تر مي توان گفت به غير از 2 كار آخر قادري، مخاطبان فيلم هاي او از كارهاي وي مايوس شده اند، زيرا سينماي او با سينماي امروز فاصله گرفته و نسبت به 30 سال پيشين چندان تغيير نكرده است.
بازي اغراق آميز بازيگر و فيگورهاي مخصوص او جلوي دوربين بيانگر اين مسئله است كه قادري ديگر نمي تواند بر روي اين فاكتورها تكيه كند و از آنها جواب بگيرد.
منتقد سينما و تلويزيون خاطر نشان كرد: همينطور قصه سرايي در داستان اين فيلم به صورتي كه به موقع گره اي در فيلم ايجاد شده و به موقع نيز باز شود نيز در اين كار ديده نمي شود و فراز و فرود داستان در خدمت درام نيست.
اگر قادري جلوي دوربين نمي رفت و انرژي خود را جلوي دوربين و پشت دوربين تفكيك نمي كرد، نتيجه بهتري در قصه پردازي و شخصيت پردازي مي گرفت. او با اين كار خود از تمام عناصر و فاكتورهاي مثبت براي يك كار درام نيز غافل شده و با اين كار به يك خودزني دست زده است.

نویسنده: محمد تقی فهیم